"فاصله گرفتن از ادم هایی که دوستشان داریم بی فایده است. زمان به زودی به ما نشان می دهد که جانشینی برای آنها نیست."*

هشت سال گذشت. اتمام دوران دبیرستان رو می گم. باورم نمی شد این گذران روزها رو. به همت نیلو عزیز امروز با شش نفر از دوستان دبیرستان توی سفره خانه باغ صبا  دور هم جمع شدیم. با هم غریبه شده بودیم اما همان مهر و محبتی که در دلهامون نسبت بهم داشتیم باعث شد تا نیم ساعت نگذشته یخ بین مان آب شود و باز همان بچه های شیطون و شردبیرستان شدیم. نیلو دفتر خاطراتشو اورده بود که پر بود از کاغذ ها و یادگاریهای قدیم.کلی مرور خاطرات کردیم – از علی بخشی تا خانم شمس تا خانم رجبعلی تا کلاسهای آز فیزیک و شیمی-  با بیان هر کدوم از خاطره ها هم صدای جیغ و فریادمون بلند میشد و همه آدمهای دوروبرمون مشغول تماشای ما میشدن. عالی بود. آیسان عزیزم که عینکشو شوهر داده بود،خودش تازه نامزد شده بود و همون معصومیت و شیطنت خاصش رو داشت. فرزانه گلم به فکر کنکور دکترای فرداش بود ولی دست از شرارت برنداشت. نیلوفر ماهم که تولدش هم بود از بقیه خانوم تر و باوقارتر شده (بیچاره کلی هم تو خرج افتاد). شقایق عزیزم کلی مجلسمون رو گرم کرده بود.  مهناز گلم (دخترخاله نیلو) کلی بزرگ شده بود. الناز مهربونم  که با انرژی فوق العاده اش هممون رو برای دیدارهای بعدی مشتاق کرد. کلی قرار ومدار برای آینده گذاشتیم. فوق العاده بود. دیدن دوستان قدیمم کلی منو شارژ کرد.

*گوته