دو ساعته بیدار شدم و هی توی رختخواب غلت زدم شاید خوابم ببره ولی نشد.دلم آشوبه .به تو فکر می کنم که آلان توی آرایشگاهی.به دیشب که گفتی دیگه اس ام اس نزن بذار بخوابم. خوابت برد؟!
   به تمام سالهای گذشته. فلسطین. باهنر . توحید.به پیاده اومدن های کنار خیابون از مدرسه تا خونه.به تمام نمایشگاه هایی که با هم رفتیم. به تمام لحظاتی که با هم اشک ریختیم و لحظاتی که خوشی کردیم. به دفترچه آبی شعرهایت.به کوچه گلاب.به همون نامه سیزده صفحه قدیمی.راستی چرا تاریخ نداره؟!یه جایی تو نامه نوشته بودی:"الان تو فکرهای "آن شرلی" را می کنی که همش فکر می کرد به زودی" دیانابری" ازدواج می کند و از او جدا می شود." در ادامه اش  نوشته بودی:"اصلا افکار بد را از ذهنت بریز بیرون . هیچ وقت  هم فکر ۱-جدایی، ۲-فراق،۳-ناله، ۴-زاری، ۵-هجران، 6-فغان و... را نداشته باش". این نامه را صدها بار خوندم وهمیشه درست مثل روز اول آرومم می کنه.
    به تمام اون لحظاتی که از عشق با هم حرف زدیم.منو سرزنش کردی و امیدوار.به اون روز توی پارک هنرمندان که برق عاشقی رو تو چشمات دیدم.به روزهای قبل ازخواستگاری. به تمام روزهایی که ولیعصر-زرتشت- فاطمی-چهارراه ولیعصر رو گز کردیم برای خرید.به اون روز که ساندویچ کثیف خوردیم و بعد توی بازار نمونه خریدهایت رو نشونم دادی و ذوقیدم.
   به روزی که کارت عروسیت رو دم خونه نشونم دادی و چقدر تلاش کردم کمتر به چشمهایت نگاه کنم که بغض خوشحالیم نترکد.  
   خواهر شاعر،عارف، عاشق و هنرمندم طی این سالها همیشه با من بودی .درست گفتی ما از هم جدا نمی شیم. بعد از این هم باهم خواهیم بود. برای دیدنت توی لباس عروسی دقیقه شماری می کنم! کمتر از پانصد و هفتاد دقیقه دیگه.